Wanderlust

Het is begin middag als we aankomen bij ons kamp aan de voet van de spitse en hoge Mawenzi top (5.100m). Bijna net zo hoog als Kilimanjaro zelf is deze top vrijwel onbereikbaar en op ieder aspect verschillend dan de grote broer 10 km verderop; spits, small en zonder sneeuw/gletsjers. Het is een prachtige plek om het tentenkamp op te slaan, er is een klein lokaal stroompje water en de plek ligt ietwat beschut tegen de koude wind. Het is dag drie en de groep van 15 personen is nog compleet. Vooraf bij de briefing was ik niet dolenthousiast; het leek een stuk minder spontaan en vrijer dan de Mount Meru beklimming een paar dagen ervoor. Veel commerciëler en gestructureerd. Daarbij blijkt al snel dat ik de enige ‘non native speaker’ in de groep ben die verder bestaat uit een Amerikaans gezin van zes, een Amerikaans koppel, twee Engelse koppels en drie solo reizigers waaronder ik. Grotendeels avontuurlijk ingestelde toeristen meer dan pure sporters of bergbeklimmers. Al zou later b...

Moment en plaats van uitwerken van dit reisverslag is na afloop trektocht in Pokhara , een toeristisch ’lakeside’ oord bezuiden de Himalaya bergketen. In de jaren zeventig nog eindstation van mening hippie na een ‘asia overland tour’ nu veel hotels en toerist shops, maar wiet en paddo’s blijven beschikbaar. Normaliter ben ik binnen een paar uur vertrokken van deze plekken, het is er ook nog eens tropisch warm met iedere middag een flinke plensbui. Echter, nu is het een heerlijke tussenstop met aanwezig wat na bijna tien intenstieve dagen in de bergen zo node ontbrak; goede koffie en internet. Enerzijds is het fijn even helemaal afgesloten te zijn, anderzijds merk je hoe afhankelijk je wordt van een verbinding met de buitenwereld, ik kan moeilijk zonder het nieuws en ontwikkelingen. Goede koffie behoeft geen verdere uitleg.   Negen dagen in het hooggebergte waren adembenemend maar ook fysiek slopend. Door de minimale voorbereiding werd een stevig beroep gedaan op vindingreikheid en...